Kodeks pracy jasno stanowi, że w kwestii zatrudnienia i traktowania pracowników obwiązuje równouprawnienie płci i niedopuszczalna jest dyskryminacja ze względu na płeć, wyznanie, rasę, poglądy polityczne i moralne itp. Równe traktowanie oznacza, że umowa o pracę dla każdego powinna być taka sama jeśli zatrudnienie odbywa się na tych samych warunkach, że taki sam powinien być dostęp do szkoleń, kariery zawodowej, awansu dla wszystkich zawodników. Równouprawnienie oznacza także szczególne sytuacje, np. w dostępie do tego by czas pracy każdego pracownika była taki sam. Szczególna sytuacja może tu być przykład pielęgniarki, która po powrocie z urlopu macierzyńskiego została przez przełożonych pozbawiona dostępu do zmian nocnych i wpisano jej na cały rok grafik dzienny. Była to dal niej niewątpliwa strata dodatkowych funduszy jakie wiążą się ze zmianami nocnymi i praca w weekendy- jest to przykład nierównego traktowania pracowników i dyskryminacja ze względu na posiadanie dzieci. W obliczu prawa pracy i tego co stanowi kodeks pracy ta kobieta powinna walczyć o swoje prawa w inspekcji pracy. Kodeks pracy wskazuje, że równouprawnienie oznacza jednakową zapłatę z podobną pracę- jednak do dzisiaj w Polsce istnieje poważny problem niższego wynagradzania kobiet za jednakową pracę, którą wykonują też mężczyźni. Kobiety najczęściej wolniej awansują, mniej zarabiają, maja mniejsze szanse na kierownicze stanowiska- socjolodzy nazywają to zjawisko mianem „szklanego sufitu” odgradzającego kobiety od równego traktowania.